27 Ocak 2012 Cuma

son görünüş

bal mumundan heykeller
döner kesitlerle ücra kentlere
görünüşe aldanarak 


resimler anlatamazlar 
henüz aşka durmuş çiçekleri
kan mevsimine öykünen




21 Ocak 2012 Cumartesi

güneşin gölgelikleri

ruhun dinginliği altında 
bol güneşler 
gölgelikleri sultası

kapanmadan dünyanın gözleri
 ki her oluş birer tükeniştir

acılar içinden geçen gece
geçen engerekler

bir talan doludizgin
aynalar süreğen bulutlarda

gölgelikler eflatunca
güneştir belki de asıl olan 

ve gözlerimle solurum en derin uykuyu
acıdan ve kederden delirir sevinç

ve taşınmıştır  gökyüzüne yıldızlar

16 Ocak 2012 Pazartesi

ürperen ney


                                geçen bir kuşla  

  uzak vakitleri
                            aşarken suyun hali

her dem  bir şems 
                            nefesi

ürperir   
  gönlünde ince ney

                                    sevgili 
dudağındaki yarım ay

 yanan tenine
hükmetmez  kalb i nefesin






12 Ocak 2012 Perşembe

esmeralda


 ince ruhu
 doğranmış bir gökkuşağı haresi kadar  
                
 kanayan şiirin dudaklarında
                                            çıplak ayazında    
çingene gülüşlerde  
akan ozan nağmeleri 
                                   
bir yaz ortasında doğur yeniden 
aşk denizini    
suya ve toprağa karışsın ağıtın 

 esmeralda !

11 Ocak 2012 Çarşamba

baykuş !


 imgeler
           ağaç soyundandır
                            eski bir çuha ormanı gibi
 en kanlı yerinden öper dehlizi 

bulutların açtığı tomurcuk

ruhun sarmaşığı 
 kanını ısıtan o bol güneş denizi 
anıtsal bir şölende 
en gözde  bulutlar

ölmüş bir kediye sunulan  armağan kadar 
yürek atışları

ey!ruhu bedeninden sarkan yabancı 
bulutların açtığı tomurcukları görmedin mi?

okyanus içinde o ince denizler 
o morun içine düşmüş yabanıl geyik 










8 Ocak 2012 Pazar

mor menekşe çağı



 mor menekşenin
geceyi çağıran sesi
                     
                                           gel de elsa* yı kurtar!


şair düzeneğidir bu
gözleri, deniz yoksulu
fanzin bulutlarda
          
ölümsüzler durağının çığırtkanıdır  o
                                 
bulutlar ki daha çok sevinç taşır 
özgür ruhlara 
kedilerin patileri de öyle!









şemsiyesiz yağmurlar

mavinin kanatları altında
                          bir çok kelime
                                  kanayan bir ruhun 
                            aciliyeti kadar 

ver artık! geleceği müjdeleyen kahin 
çorak topraklarında gezdir 
                              bereketli yağmurlarını 
umut ek sevinecek olana 

kalbine en çokta 

bağışla hiç mektup yazmayan şairleri 

haleler olacak 
                        ışığın süzmelerinden   geçen 
' yeniden doğuş' ırmağının 
                                      esrik sularında

   kan ve revan içinde doğur
 öpülecek olanı

7 Ocak 2012 Cumartesi

pencere örgüsü


rüzgar, soğuk nefesli
bir haydutu andıran kara bir nefes
gecenin bütün çıplaklığında  

ellerinde gece gülleri
mor en çokta mor

sanrılarıyla dolu bir yaşam 
bitmeye hazır bir hayatın o engelsiz sorguları 
koşuşturuyor gizil bir aşk 
nereye ?

rüzgar daha bir çığırtkan 
car car ötüyor pencere 
örgüleri saç tellerinden bozma 
kapısında belli belirsiz bir an 


gözlerinden geçiyor 
                    buzlu bir zaman
                          ortasında,yapayalnız düşünce ırmağı

                  gel diyor atmosfer sevincim ol biraz!





       

öğrenilmiş çaresizlik

hayatın anlamını sorgulamaktan vazgeçmişti.hayat anlamsızdı çünkü.anlam sadece cümleler içinde aranmalıydı.gözünden süzülen yaşları silerken bunları kendine kabul ettirmenin ne kadar da zor olduğunu farkındaydı.geceleri bir dostun acı çığlığını duyar gibi oluyordu.Çoğu kez o sese kulak verse de bir süre sonra o da anlamsızlaşıyordu.sanki nötr bir duruma varmak için çaba harcıyordu.değer yaratın diyen filozofa kafayı takıyordu.değerlerin de... bir küfür koparacak oluyor kendini tutuyor.değerinin de.... diyor cümleler bir türlü tamamlanmıyordu.neden gizli ruhun o bitmek bilmeyen çilekeş tarafında oluyordu.işte karşında ulaşılmaz bir maddeler dünyası .....maddeden de ruhtan da tiksindi bir an.ağlamaları,iç çekişleri iniltileri hep bu karşı koyuş çabaları boşunaydı.hayat bir kere daha onu mağlup etmişti,öğrenilmiş çaresizlikti bu.

5 Ocak 2012 Perşembe

ruhun ölümü

bugün ruhuma iki el ateş açıldı.sokakta yürüyordum ansızın çevreden silah sesleri gelmeye başladı.kaçmaya çalıştım ama nafile .kurşun ruhumu delip geçmişti bile  .öyle ağır yara almıştım ki.ruhumun en derinin de onulmaz bir yara.hemen eczaneye koştum. ruh bantları istedim, eczanede bulunanlar gülmeye başladılar neyse ki, varmış ellerinde ,yapıştırdım.ruhumun geri kalan kısmını getirmemi istedi orda çalışanlardan biri ,gülüyordu bir taraftan da. .ruhu yaralanmış birine neden gülüyorsun dedim .acı içinde kaldım.daha çok güldüler sanırım komik gelmişti onlara!.neyse var gücümle koşuyordum.eve bir an önce varmalıydım.yaralarıma baktım beyaz bir şey akıyordu. yatağa uzandım.uyandığımda elimde büyük bir şişe vardı.rakıyı fon dip yapmamla birlikte kafamda siren seslerini duymaya başladım.ışıklar o her zaman ki ışıklar,bando takımları.sanki bir tören alayındaydım.balonları patlata patlata gelen bir kalabalık.canım yataktan hiç çıkmak istemiyordu.sanırım lanetlenmiştim.durup dururken oblomov geldi aklıma . kahvemi getir dedim kendime.gitti getirdi.bir yandan da rakı üstüne iyi gelir diye söyleniyordu.uçuyordum.bir 70 lik beni şiire gömüyordu.sarıldım hemen kağıt kaleme...


kağıt öyle korkunç görünüyordu ki üstünde yağ lekelerinin izleri vardı.şimdiye kadar hiçbir kağıdı böyle görmemiştim.  mürekkep tüpünü kalemime taktım.öyle sırdaş olmuştu ki benimle kalemim '.beynini kus bakalım' diyordu.'yanıtlar'adlı şiir kitabımın son dizeleri vardı aklımda. yazıyordum durmadan yazıyordum.kafamı kaldırdığımda bir çok dostumun  bana baktığını fark ettim.hadi diyorlardı az kaldı.dayan .yalnız biri vardı ki  acımasız gözlerle süzüyordu .ne zamandır elime almaya korkuyordum kitabı.cehennemlik bir kitaptı o.adı mı 'yeryüzü cehennemi cinnet saatleri'.


 başka ruhların  ruhumu çağırdığını duydum. öyle acı içinde haykırıyorlardı ki.yaramın altından dışarı sızıyordu ruhum .hemen parmağımla tadına baktım.tatsız bir şeydi...akışgan , kaygan bir o kadar tadsız. sanırım ruhumun dışarı çıkma zamanı gelmişti. 'orda kal' diyordum ama dinlemiyordu bir türlü beni. renkli parmaklarımı- ki bi açıklama yapmam lazım-(parmaklarım gökkuşağı rengindendir.).olası bir şey gibi gözükmüyor değil mi?ama öyle. güneşin dilimlenmiş sarılığından da bahsedebilirdim sizlere, ama mürekkep tüpünün son damlası kağıda döküldü.


 sonra  ne mi oldu?pek merak buyurmuşsunuz efendim .ne olacak öldüm.kurumuş bir mürekkep lekesiydim artık.kağıdın o buruşuk suratında.

düşüncenin şiiri

bir ağaç sürüsünün üstünden
çok ağaçlı bir ağaç sürüsü üstünden 
kesilmiş limon dilimleri gibi düşüyor güneş 
votka bardağımın içine
benim olmayan bir sevinç duyuyorum 

kesiyorum durduğumuz yeri ortasından 
ey görünüş! seni bir yerinden hiç anlamıyorum 
dibinde değil ayaklarımın,damarlarında 
derinliğini orda tutan,ordan harcayan 
uçsuz bucaksız bir uçurum 

zamanla değil bir yerde 
benim olmayan bir şeyle yaşlanıyorum 
geçiyorum ilk şeklimi tüketerekten 
ağır ağır yanan bir tuğla harmanını 
Tam boyutlu görseli göster  billurdan sarkaçlarıyla   

kalbim serseriliğim benim.

edip cansever

4 Ocak 2012 Çarşamba

gece ve bilgeliği

gece huşu içinde 
orman dehlizlerinde bir  baykuş
bekler durur sevdiceği dizeleri
üşüyedursun göz kapaklarında ki hançer 
sebebsiz de ölünür bilirsin
neden saçlarında ki alev 
rüzgarı damıtmaz 
kan rengine bürünmüş bir haç çığlığı 
işte bir gece soluması daha
uzak kentlerde bir kadın                     oracıkta 
elleri olsun istiyor gül dudaklarını kanatırcasına
sda

kadına dair ....

gece içinde rakkaseler
çingene gülüşlü zaman 
eteklerinden renkler akan bir kadın 
tarih taşıyor kabına sığmadan 
sevişmeler geliyor siyah beyaz 
koparılmış sayfalar dolusu heyecan 
ruhumun gülleri en uçta 
sevinç uzatıyorum 
bin bir gülücük masallarından 
esmerliğine kadınım 
en çok esmerliğine yanıyorum.

sda

3 Ocak 2012 Salı

kalanlar

gelelim dosto' nun neksarov la karşılaştığı ana.karşılıklı sevinç gözyaşları içinde kucaklaşmalar.sanki bu sahne gözüm önündeymişcesine.sanrıları başlamadan önce yazardı,uykusuz kaldığı zamanlarda koyu kahvesinden bir yudum alır ve notlara dair ne varsa biriktirmeye başlardı.sonra hayat hakkında uzun uzadıya düşünürdü.ya bazı filozofların dile getirdiği gibi hayat anlamsızsa derdi.tanrının kendisini terk ettiği geceleri kafasından silmeye çalışsa da içten içe onun varlığının bilincine varmıştı.bu bazı geceler sanrılarından kurtulmanın tek yoluydu belki de.ölüm döşeğindeyken dahi onu milyonların uğurlayacağının farkında değildi.bütün yoksul yaşamına rağmen o yazın dünyasından evrensele ulaşmıştı.dosto düşünmenin tatlı bir iş olduğunu ve düşüncenin içinden çekip aldıklarını roman karekterlerine dönüştürürken raskolnikov un telaşla merdivenlerden indiğini anımsıyordu.rasko yu öyle bir kahraman haline dönüştürmeliydi ki okuyanın belleğinde derin izler bıraksın,başarmıştı da.sait faik balıkçıların ağ yamamalarını seyre dursun  ağır ve sokulgan deniz uykusundan çoktan uzaklaşmıştı.daha neler neler olmuşta bizim haberimiz yokmuş.bi zamanlar ...

hiçbir ölüm



bir dilim sözcük, renklere dönüşür
kesişen  hayatlardan
gülme duvarlarına varana değin
son neşemizi yenmesin
hiçbir ölüm

bir dilim sözcük çarmıha dönüşür
kesişen tarihlerden
keşif duvarlarına değin
son şarabımızı yenmesin
hiçbir ölüm

Fotoğraf

nedensiz ölmeler






           
sen ki gözlerini kaybettin bugün
uçurtmalar rüzgarını savurmadan önce
rengini alırken bir papatya
 soldu   kelimelerin ardında  

tanıdık bir çehre gibiydi şehrin
ellerimle koydum seni oraya
bir deniz yalnızlığıydın
mavisi   içine hapsolmuş
      
        nedensiz ölmeler de güzel
        bir yontunun  enkaza çevrilmiş bakışından
        susamaktır o
              tadını unutmuştum çoktan                  
        
        şimdi sana alacağım sevgiler
           ellerini
yakar,
            
  
        sen ki gözlerini kaybettin bugün   

kafkavari

Kafkavari

bir varoluş penceresi
şefkati buyurgan bir el

tutmuş
 retorik bir düş
 organ yanılsaması



umursamazlık ve korku: otto biyografi


bir Goethe evi
bütüne olan düşkünlük ah
felsefe / ah acınası edebiyat
bir de o acımasız kanaat
bir varoluş penceresin

de masumiyet
çıkar

          G i d e r

sait faik ten.....dosto ya

nice kalemlerin ustası.bahar gibi yazmış,yazdıklarında yalnızlığın o heybetli tütsüsü kokuyor .resimle nakış nakış işlenmiş cümleler.tanıdık çepeçevre kuşatılmış halk insanı o kadar içten ve yalın ki.nereye oturtmalı onu.sanırım burgazada'ya.her sabah erkenden kalkıp ırba çıksın.çıksında ya ordan bize el sallayışı 'günaydın'deyişi .sıcak ekmek kokusuna gizleniveriyor birden.oltasını arayan adamın yanında olmalı.dosto ise sakin bugün.dün gece hayatını ortaya koymuştu.sonra sarışın bir rus kadınıyla gece yarısı votkasını damıtmıştı beyninde.gecenin saçları çoktan çözüldü dostlar.gündüzleri daha bir kekremsi hayat ama ne yapalım ne sait faik ten vazgeçelim biz ne de dosto dan.....

2 Ocak 2012 Pazartesi

izlence

demem oluyor ki satırların arasından  bakmakla  iş bitmiyor.uçurumun kıyısına geldikçe daha da bir karmaşıklaşıyor.kalbimin ötesinde uzanan rastlantısal bir hayat.şiir tüten bir odanın çılgınlığından içre.saymasam da her gün yaşanmışlıkların verdiği bir izlence.Kimi zaman neşeli kimi zamansa hoyrat.sonunda oldu gece ön düğmelerini çözünce ortasında upuzun bir zaman dilimi,ucunda güneşin saklama kapları.ışın ışın dalga boyutu.ağaçların da bir uzanmışlığı var,hafif dokunaklı gökyüzüne.yağmurdan sırılsıklam olsa da aşkın yarattığı o muhteşem varlık evreni her an gözümün önünde.sevince boğuluyorum.adımı bir kaç kez ıslıkla çalsamda olan oluyor.birden oluyor her şey .bulutların o yan bakışları yok mu?beni hasta yatağımından kaldırmaya yetiyor.dosto'yu mu soracaksınız?o zaten kitaplardan besleniyor,delikanlıca kumarbaz...


vivaldi

ruhum

üçgen ve kareden oluşan ruhunun orta yerinde kuşlar son dakikada neşelerini sunuyorlardı.son kişotun bulutlara anlattığı masalların ötesinde çok daha esrarengiz olaylar yaşanıyordu ama ilk etapta bunların lüzumu yoktu.kitapların bile hayal edemeyecekleri derecede yazın hayatına adımını atan dosto'nun sınırsız dehası belki de o günden sonra keşfedilecekti ama nedense ruhu bundan hoşnut olacak mıydı?ruhun evrilmezliği üzerine kafa yorsa da daha sonraları böyle bir şeyin ancak beyinde şiir etkisi yaratan imgesel dönütler olacağına kanaat getirdi. evrenselliğe olan tutkusu onu yazın dünyasındaki bırakılmış bir boşluğu doldurmasına yardım edebilirdi.sanrılarına rağmen neden bir okyanus olmasındı.dosto'nun dünyasında herşey anlaşılırdı.herşey kelimelere sığdırabilirdi,böyle bir şeyin saçma olduğunu bilsede harfler yanıp tutuşuyorlardı,ruh herşeyi kapsayan bir yangındı aslında....