bir ağaç sürüsünün üstünden
çok ağaçlı bir ağaç sürüsü üstünden
kesilmiş limon dilimleri gibi düşüyor güneş
votka bardağımın içine
benim olmayan bir sevinç duyuyorum
kesiyorum durduğumuz yeri ortasından
ey görünüş! seni bir yerinden hiç anlamıyorum
dibinde değil ayaklarımın,damarlarında
derinliğini orda tutan,ordan harcayan
uçsuz bucaksız bir uçurum
zamanla değil bir yerde
benim olmayan bir şeyle yaşlanıyorum
geçiyorum ilk şeklimi tüketerekten
ağır ağır yanan bir tuğla harmanını
billurdan sarkaçlarıyla
kalbim serseriliğim benim.
edip cansever