kağıt öyle korkunç görünüyordu ki üstünde yağ lekelerinin izleri vardı.şimdiye kadar hiçbir kağıdı böyle görmemiştim. mürekkep tüpünü kalemime taktım.öyle sırdaş olmuştu ki benimle kalemim '.beynini kus bakalım' diyordu.'yanıtlar'adlı şiir kitabımın son dizeleri vardı aklımda. yazıyordum durmadan yazıyordum.kafamı kaldırdığımda bir çok dostumun bana baktığını fark ettim.hadi diyorlardı az kaldı.dayan .yalnız biri vardı ki acımasız gözlerle süzüyordu .ne zamandır elime almaya korkuyordum kitabı.cehennemlik bir kitaptı o.adı mı 'yeryüzü cehennemi cinnet saatleri'.
başka ruhların ruhumu çağırdığını duydum. öyle acı içinde haykırıyorlardı ki.yaramın altından dışarı sızıyordu ruhum .hemen parmağımla tadına baktım.tatsız bir şeydi...akışgan , kaygan bir o kadar tadsız. sanırım ruhumun dışarı çıkma zamanı gelmişti. 'orda kal' diyordum ama dinlemiyordu bir türlü beni. renkli parmaklarımı- ki bi açıklama yapmam lazım-(parmaklarım gökkuşağı rengindendir.).olası bir şey gibi gözükmüyor değil mi?ama öyle. güneşin dilimlenmiş sarılığından da bahsedebilirdim sizlere, ama mürekkep tüpünün son damlası kağıda döküldü.
sonra ne mi oldu?pek merak buyurmuşsunuz efendim .ne olacak öldüm.kurumuş bir mürekkep lekesiydim artık.kağıdın o buruşuk suratında.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder