5 Ocak 2012 Perşembe

ruhun ölümü

bugün ruhuma iki el ateş açıldı.sokakta yürüyordum ansızın çevreden silah sesleri gelmeye başladı.kaçmaya çalıştım ama nafile .kurşun ruhumu delip geçmişti bile  .öyle ağır yara almıştım ki.ruhumun en derinin de onulmaz bir yara.hemen eczaneye koştum. ruh bantları istedim, eczanede bulunanlar gülmeye başladılar neyse ki, varmış ellerinde ,yapıştırdım.ruhumun geri kalan kısmını getirmemi istedi orda çalışanlardan biri ,gülüyordu bir taraftan da. .ruhu yaralanmış birine neden gülüyorsun dedim .acı içinde kaldım.daha çok güldüler sanırım komik gelmişti onlara!.neyse var gücümle koşuyordum.eve bir an önce varmalıydım.yaralarıma baktım beyaz bir şey akıyordu. yatağa uzandım.uyandığımda elimde büyük bir şişe vardı.rakıyı fon dip yapmamla birlikte kafamda siren seslerini duymaya başladım.ışıklar o her zaman ki ışıklar,bando takımları.sanki bir tören alayındaydım.balonları patlata patlata gelen bir kalabalık.canım yataktan hiç çıkmak istemiyordu.sanırım lanetlenmiştim.durup dururken oblomov geldi aklıma . kahvemi getir dedim kendime.gitti getirdi.bir yandan da rakı üstüne iyi gelir diye söyleniyordu.uçuyordum.bir 70 lik beni şiire gömüyordu.sarıldım hemen kağıt kaleme...


kağıt öyle korkunç görünüyordu ki üstünde yağ lekelerinin izleri vardı.şimdiye kadar hiçbir kağıdı böyle görmemiştim.  mürekkep tüpünü kalemime taktım.öyle sırdaş olmuştu ki benimle kalemim '.beynini kus bakalım' diyordu.'yanıtlar'adlı şiir kitabımın son dizeleri vardı aklımda. yazıyordum durmadan yazıyordum.kafamı kaldırdığımda bir çok dostumun  bana baktığını fark ettim.hadi diyorlardı az kaldı.dayan .yalnız biri vardı ki  acımasız gözlerle süzüyordu .ne zamandır elime almaya korkuyordum kitabı.cehennemlik bir kitaptı o.adı mı 'yeryüzü cehennemi cinnet saatleri'.


 başka ruhların  ruhumu çağırdığını duydum. öyle acı içinde haykırıyorlardı ki.yaramın altından dışarı sızıyordu ruhum .hemen parmağımla tadına baktım.tatsız bir şeydi...akışgan , kaygan bir o kadar tadsız. sanırım ruhumun dışarı çıkma zamanı gelmişti. 'orda kal' diyordum ama dinlemiyordu bir türlü beni. renkli parmaklarımı- ki bi açıklama yapmam lazım-(parmaklarım gökkuşağı rengindendir.).olası bir şey gibi gözükmüyor değil mi?ama öyle. güneşin dilimlenmiş sarılığından da bahsedebilirdim sizlere, ama mürekkep tüpünün son damlası kağıda döküldü.


 sonra  ne mi oldu?pek merak buyurmuşsunuz efendim .ne olacak öldüm.kurumuş bir mürekkep lekesiydim artık.kağıdın o buruşuk suratında.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder