3 Ocak 2012 Salı

kalanlar

gelelim dosto' nun neksarov la karşılaştığı ana.karşılıklı sevinç gözyaşları içinde kucaklaşmalar.sanki bu sahne gözüm önündeymişcesine.sanrıları başlamadan önce yazardı,uykusuz kaldığı zamanlarda koyu kahvesinden bir yudum alır ve notlara dair ne varsa biriktirmeye başlardı.sonra hayat hakkında uzun uzadıya düşünürdü.ya bazı filozofların dile getirdiği gibi hayat anlamsızsa derdi.tanrının kendisini terk ettiği geceleri kafasından silmeye çalışsa da içten içe onun varlığının bilincine varmıştı.bu bazı geceler sanrılarından kurtulmanın tek yoluydu belki de.ölüm döşeğindeyken dahi onu milyonların uğurlayacağının farkında değildi.bütün yoksul yaşamına rağmen o yazın dünyasından evrensele ulaşmıştı.dosto düşünmenin tatlı bir iş olduğunu ve düşüncenin içinden çekip aldıklarını roman karekterlerine dönüştürürken raskolnikov un telaşla merdivenlerden indiğini anımsıyordu.rasko yu öyle bir kahraman haline dönüştürmeliydi ki okuyanın belleğinde derin izler bıraksın,başarmıştı da.sait faik balıkçıların ağ yamamalarını seyre dursun  ağır ve sokulgan deniz uykusundan çoktan uzaklaşmıştı.daha neler neler olmuşta bizim haberimiz yokmuş.bi zamanlar ...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder